1 Ó Senhor, Deus vingador;
Deus vingador, resplandece!
2 Levanta-te, Juiz da terra;
retribui aos orgulhosos o que merecem.
3 Até quando os ímpios, Senhor,
até quando os ímpios exultarão?
4 Eles despejam palavras arrogantes;
todos esses malfeitores se enchem de vanglória.
5 Esmagam o teu povo, Senhor,
e oprimem a tua herança;
6 matam as viúvas e os estrangeiros;
assassinam os órfãos
7 e ainda dizem: "O Senhor não vê;
o Deus de Jacó nada percebe".
8 Entendam isto, ó insensatos em meio ao povo!
Vocês, tolos, quando se tornarão sábios?
9 Acaso quem fez o ouvido não ouve?
Acaso quem formou o olho não vê?
10 Aquele que disciplina as nações os deixará sem castigo?
Não tem sabedoria aquele que dá ao homem o conhecimento?
11 O Senhor conhece os pensamentos humanos
e sabe como são fúteis.
12 Bem-aventurado o homem a quem disciplinas, Senhor,
aquele a quem ensinas a tua lei;
13 tranquilo, enfrentará os dias maus,
enquanto se abre uma cova para os ímpios.
14 O Senhor não desamparará o seu povo;
jamais abandonará a sua herança.
15 Voltará a haver justiça nos julgamentos,
e todos os retos de coração a seguirão.
16 Quem se levantará a meu favor contra os ímpios?
Quem ficará ao meu lado contra os malfeitores?
17 Não fosse a ajuda do Senhor,
eu já estaria habitando no silêncio.
18 Quando eu disse: "Os meus pés escorregaram",
o teu amor leal, Senhor, me amparou!
19 Quando as minhas inquietações aumentavam no meu íntimo,
o teu consolo trouxe alívio à minha alma.
20 Pode um trono corrupto se aliar contigo,
um trono que forja a injustiça por decreto?
21 Eles planejam contra a vida dos justos
e condenam os inocentes à morte.
22 Mas o Senhor é a minha torre segura;
o meu Deus é a rocha em que encontro refúgio.
23 Deus fará cair sobre eles os seus crimes
e os destruirá por causa dos seus pecados;
o Senhor, o nosso Deus, os destruirá!
Ο Θεός ανταποδίδει την αδικία
1 Κύριε, Θεέ ανταποδόσεων,
ανταποδόσεων Θεέ, εμφανίσου.
2 Ορθώσου εσύ, κριτή της γης,
του αλαζόνα το έργο ανταπόδωσε.
3 Ως πότε, Κύριε, οι ασεβείς,
ως πότε οι ασεβείς θα θριαμβεύουν;
4 Ως πότε θα μιλούν με θράσος, θα φλυαρούν;
ως πότε θα καυχιούνται
όλοι της ανομίας οι δράστες;
5 Τσακίζουν, Κύριε, το λαό σου,
καταπιέζουνε εκείνους που σου ανήκουν.
6 Χήρες και ξένους εξοντώνουν,
και τα ορφανά δολοφονούν.
7 Λένε: «Δε βλέπει ο Κύριος·
τίποτα δεν καταλαβαίνει ο Θεός του Ιακώβ».
8 Οι αλόγιστοι μες στο λαό εννοήστε,
κι εσείς ανόητοι, πότε θα βρείτε σύνεση;
9 Αυτός που την ακοή δίνει,
μπορεί να μην ακούει;
ή αυτός, που τα μάτια έφτιαξε,
γίνεται να μη βλέπει;
10 Αυτός, που τους ειδωλολάτρες διαπαιδαγωγεί,
γίνεται να μην τιμωρεί;
εκείνος που τον άνθρωπο διδάσκει,
πώς θα ’ταν δυνατό να μη γνωρίζει;
11 Ο Κύριος γνωρίζει τις σκέψεις του ανθρώπου,
ξέρει πόσο είναι μηδαμινές.
12 Μακάριος είν’ ο άνθρωπος,
που τον διορθώνεις, Κύριε,
και τον διδάσκεις με το νόμο σου!
13 Έτσι του δίνεις ανακούφιση
στης συμφοράς τις μέρες,
ωσότου ανοίξει ο τάφος του ασεβή.
14 Δεν αποδιώχνει ο Κύριος
το λαό του,
και δεν εγκαταλείπει τους δικούς του.
15 Γιατί σύμφωνα με το δίκαιο
θα βγαίνουν οι αποφάσεις,
κι αυτό θ’ ακολουθούν όλοι οι έντιμοι.
(Διάψαλμα)
16 Ποιος θα μου συμπαρασταθεί
ενάντια στους κακούς;
και ποιος θα με υπερασπιστεί
ενάντια στης ανομίας τους δράστες;
17 Αν δεν μου ’δινες,
Κύριε, βοήθεια,
ακόμη λίγο κι η ψυχή μου θα ’ταν
μες στου θανάτου τη σιωπή.
18 Την ώρα που έλεγα:
«Κλονίστηκαν τα βήματά μου»,
το έλεός σου, Κύριε, με στήριζε.
19 Όταν πολύ ήταν το άγχος μέσα μου,
οι παρηγόριες σου απαλαίναν την ψυχή μου.
20 Γίνεται να ’χουν σύμμαχο εσένα
οι διεφθαρμένοι δικαστές;
μπορούν να προκαλούν τη δυστυχία,
ενάντια στο νόμο σου;
21 Ορμούν αυτοί ενάντια
στου δικαίου τη ζωή
και τον αθώο σε θάνατο καταδικάζουν.
22 Αλλά εσύ έγινες, Κύριε,
προστασία μου·
κι εσύ, Θεέ μου, φρούριο καταφυγής μου.
23 Θα τους ανταποδώσεις την ανομία τους·
για την κακία τους
θα τους εξαφανίσεις·
εσύ θα τους εξαφανίσεις, Κύριε, Θεέ μας!