Salmo de Asafe.
1 Fala o Senhor, o Deus supremo;
convoca toda a terra, do nascente ao poente.
2 De Sião, perfeita em beleza,
Deus resplandece.
3 O nosso Deus vem
e certamente não ficará calado!
À sua frente vai um fogo devorador
e uma violenta tempestade ao seu redor.
4 Ele convoca os altos céus e a terra,
para o julgamento do seu povo:
5 "Ajuntem os que me são fiéis,
que, mediante sacrifício, fizeram aliança comigo".
6 Os céus proclamam a justiça divina,
pois o próprio Deus é o juiz. Pausa
7 "Ouça, meu povo, pois eu falarei;
vou testemunhar contra você, Israel:
Eu sou Deus, o seu Deus.
8 Não o acuso pelos seus sacrifícios
nem pelos holocaustos50.8 Isto é, sacrifícios totalmente queimados. que você sempre me oferece.
9 Não tenho necessidade de nenhum novilho dos seus estábulos
nem dos bodes dos seus currais,
10 pois todos os animais da floresta são meus,
como são as cabeças de gado nos milhares de colinas.
11 Conheço todas as aves dos montes
e cuido dos insetos do campo.
12 Se eu tivesse fome, precisaria dizer a você?
Pois o mundo é meu e tudo o que nele existe.
13 Acaso como carne de touros
ou bebo sangue de bodes?
14 "Ofereça a Deus em sacrifício a sua gratidão,50.14 Ou sacrifícios de ação de graças; também no versículo 23.
cumpra os seus votos para com o Altíssimo!
15 Clame a mim no dia da angústia;
eu o livrarei, e você me honrará."
16 Ao ímpio, porém, Deus diz:
"Que direito você tem de recitar os meus estatutos
ou de ficar repetindo a minha aliança?
17 Pois você odeia a minha disciplina
e dá as costas às minhas palavras!
18 Você vê um ladrão e já se torna cúmplice dele
e com adúlteros se mistura.
19 A sua boca está cheia de maldade,
e a sua língua formula a fraude.
20 Deliberadamente você fala contra o seu irmão
e calunia o filho da sua própria mãe.
21 Ficaria eu calado diante de tudo o que você tem feito?
Acaso pensa que sou igual a você?
Mas agora eu o acusarei diretamente
sem omitir coisa alguma.
22 "Considerem isto, vocês que se esquecem de Deus;
caso contrário, eu os despedaçarei sem que ninguém os livre.
23 Aquele que me oferece gratidão como sacrifício é o que me honra;
ao que anda nos meus caminhos, eu mostrarei a salvação de Deus".
Ο Κύριος εμφανίζεται για ν’ αναγγείλει την κρίση του
1 Ψαλμός του Ασάφ.Κατά το Α΄ Χρ 6:16-17,24· 25:1· Β΄ Χρ 35:15 κλπ. ο Ασάφ ήταν ένας από τους υπευθύνους της ιερής μουσικής και υμνωδίας την εποχή του Δαβίδ. Μαζί του υπεύθυνοι ήταν οι Αιμάν (υποσ. εις Ψλ 88:1) και ο Ιεδουθούν (υποσ. εις Ψλ 39:1). Άλλοι Ψαλμοί του Ασάφ είναι οι 73 έως 83.
Θεός θεών ο Κύριος,
μίλησε και κάλεσε τη γη
απ’ την ανατολή του ήλιου ως τη δύση.
2 Απ’ τη Σιών
–της ομορφιάς το στέμμα–
έλαμψε ο Θεός.
3 Θα ’ρθεί ο Θεός μας και δεν θα αδρανήσει·
μπροστά του πάει φωτιά που κατακαίει,
τριγύρω του μεγάλη ανεμοθύελλα.
4 Καλεί τους ουρανούς, καλεί τη γη
σαν μάρτυρες, για να δικάσει το λαό του.
5 «Μαζέψτε μπρος μου τους πιστούς μου»,
είπ’ ο Θεός,
«που δέχτηκαν τη διαθήκη μου
και την επισφραγίσανε
προσφέροντας θυσία».
6 Οι ουρανοί κηρύττουν τη δικαιοσύνη του·
Θεός είναι ο κριτής αυτός.
(Διάψαλμα)
7 «Άκου, λαέ μου, θα μιλήσω·
Ισραήλ, θα μαρτυρήσω εναντίον σου·
εγώ ο Θεός, ο Θεός σου.
8 Θυσίες μού προσφέρεις.
Δε σε κατηγορώ γι’ αυτές·
τα ολοκαυτώματά σου διαρκώς είναι μπροστά μου.
9 Αλλά δε θα δεχτώ μοσχάρι από το στάβλο σου,
ούτε μου χρειάζονται τραγιά απ’ το μαντρί σου.
10 Γιατί δικά μου είναι τα ζώα όλα του δάσους,
τ’ αγρίμια όλα που ζουν απάνω στα βουνά.
11 Γνωρίζω όλα τα πουλιά στις κορυφές ψηλά
κι ό,τι σαλεύει μέσα στους αγρούς σ’ εμένα ανήκει.
12 Αν ήταν να πεινάσω δε θα ερχόμουν να σ’ το πω,
γιατί δική μου είν’ η γη
και ό,τι τη γεμίζει.
13 Μήπως εγώ το κρέας τρώω των βοδιών
και μήπως το αίμα πίνω εγώ των τράγων;
14 Πρόσφερε μάλλον την ευχαριστία σου
σ’ εμένα το Θεό
κι εκπλήρωσε τα τάματά σου
σ’ εμέ τον Ύψιστο.
15 Επικαλέσου με στης θλίψης σου τη μέρα·
θα σε λυτρώσω και θα με δοξάσεις».
(Διάψαλμα)
16 Είπε στον απειθή ο Θεός:
«Τι ωφελεί τις εντολές μου ν’ απαγγέλλεις;
να ’χεις τη διαθήκη μου στο στόμα σου,
17 εσύ, που δεν ανέχεσαι να σε διορθώνω
κι αψήφιστα παίρνεις τα λόγια μου;
18 Όταν βλέπεις τον κλέφτη,
μαζί του συντροφιάζεσαι·
με τους μοιχούς έχεις δοσοληψίες.
19 Για το κακό, το στόμα σου είν’ ορθάνοιχτο·
κι η γλώσσα σου υφαίνει την απάτη.
20 Κάθεσαι και κακολογείς το διπλανό σου
κι αναίσχυντα συκοφαντείς
της μάνας σου το γιο.
21 Αυτά όλα έκανες εσύ, κι εγώ ήμουν σιωπηλός.
Νόμισες μήπως όμοιος ότι έγινα μ’ εσένα;
Αλλά θα σ’ επιπλήξω,
κι όλα θα τ’ αραδιάσω στα μάτια σου μπροστά.
22 »Ετούτα στοχαστείτε τα
εσείς που μ’ έχετε ξεχάσει·
μήπως και σας αρπάξω
και σωτήρας δε βρεθεί.
23 Ευχαριστία,
αυτή είν’ η προσφορά που με δοξάζει·
κι όποιος το δρόμο του ευθύ χαράζει
σ’ αυτόν θα δείξω τη σωτηρία μου».