1 Junto aos rios da Babilônia, nos sentamos e choramos
ao lembrar de Sião.
2 Ali, nos salgueiros,
penduramos as nossas harpas,
3 pois os nossos captores pediam-nos canções;
os nossos opressores exigiam canções alegres, dizendo:
"Cantem para nós uma das canções de Sião!".
4 Como poderíamos cantar as canções do Senhor
em uma terra estrangeira?
5 Se eu me esquecer de ti, ó Jerusalém,
que a minha mão direita perca as suas habilidades!137.5 Ou definhe.
6 Que me grude a língua ao céu da boca,
se eu não me lembrar de ti
e não considerar Jerusalém
a minha maior alegria!
7 Lembra-te, Senhor, dos edomitas
e do que fizeram quando Jerusalém foi destruída,
pois gritavam: "Arrasem-na!
Arrasem-na até os alicerces!".
8 Ó cidade137.8 Hebraico: filha. da Babilônia, destinada à destruição,
bem-aventurado aquele que lhe retribuir o mal que você nos fez!
9 Bem-aventurado aquele que pegar as suas crianças
e despedaçá-las contra as rochas!
Στις όχθες των ποταμών της Βαβυλώνας
1 Στης ΒαβυλώναςΣτη μετ. των Ο΄ ο ψαλμός επιγράφεται «του Δαβίδ». τα ποτάμια,
εκεί καθόμασταν και κλαίγαμε,
καθώς θυμόμασταν τη Σιών.
2 Στης όχθης τις ιτιές
είχαμε τις κιθάρες μας κρεμάσει.
3 Εκεί μας γύρευαν τραγούδια
εκείνοι που μας αιχμαλώτισαν,
κι οι διώκτες μας γυρεύαν από μας
ωδές χαράς.
Μας λέγαν: «Τραγουδήστε μας
απ’ τα τραγούδια της Σιών».
4 Μα πώς να τραγουδήσουμε τις ωδές του Κυρίου
σε ξένη γη;
5 Αν σε ξεχάσω, Ιερουσαλήμ,
να παραλύσει το δεξί μου χέρι.
6 Η γλώσσα μου ας κολλήσει στο λαρύγγι μου,
αν δεν σε θυμηθώ,
αν δεν σε βάλω, Ιερουσαλήμ,
απάνω απ’ όλες τις χαρές μου.
7 Θυμήσου, Κύριε, τους Εδωμίτες,
που λέγανε, τη μέρα που έπεσε η Ιερουσαλήμ:
«Γκρεμίστε την, γκρεμίστε την, απ’ τα θεμέλια της!»
8 Μα κι εσύ, Βαβυλώνα, γρήγορα θα καταστραφείς·
μακάριος όποιος σου ανταποδώσει
όσα μας έκανες!
9 Μακάριος εκείνος που θα πιάσει
και θα συντρίψει στο βράχο τα βρέφη σου!