Salmo de Davi. Uma petição.
1 Senhor, não me repreendas no teu furor
nem me disciplines na tua ira.
2 Pois as tuas flechas me atravessaram,
e a tua mão me atingiu.
3 Por causa da tua ira, não há parte sã no meu corpo;
não há saúde nos meus ossos por causa do meu pecado.
4 As minhas culpas me afogam;
são como um fardo pesado e insuportável para mim.
5 As minhas feridas cheiram mal e supuram
por causa da minha insensatez.
6 Estou encurvado e muitíssimo abatido;
o dia todo saio vagueando e pranteando.
7 As minhas costas ardem de febre;
não há parte sã no meu corpo.
8 Sinto-me muito fraco e totalmente esmagado;
o meu coração geme de angústia.
9 Senhor, diante de ti estão todos os meus anseios;
o meu suspiro não te é oculto.
10 O meu coração palpita, as forças me faltam;
até a luz dos meus olhos se foi.
11 Os meus amigos e companheiros me evitam
por causa da doença que me aflige;
os meus vizinhos ficam longe de mim.
12 Os que desejam matar-me preparam armadilhas;
os que querem me prejudicar anunciam a minha ruína
e passam o dia planejando traição.
13 Eu, porém, como um surdo, não ouço;
como um mudo, não abro a boca.
14 Fiz-me como quem não ouve,
em cuja boca não há resposta.
15 Senhor, em ti espero;
tu me responderás, ó Senhor, meu Deus!
16 Pois eu disse: "Não permitas que eles se divirtam à minha custa
nem triunfem sobre mim quando eu tropeçar".
17 Estou a ponto de cair,
e a minha dor está sempre comigo.
18 Confesso a minha culpa;
estou em angústia por causa do meu pecado.
19 Os meus inimigos, porém, são muitos e poderosos;
é grande o número dos que me odeiam sem motivo.
20 Os que me retribuem o bem com o mal
acusam-me, apesar do bem que procuro.
21 Senhor, não me abandones!
Não fiques longe de mim, ó meu Deus!
22 Apressa-te a ajudar-me,
Senhor, meu Salvador!
Προσευχή αρρώστου που αναγνωρίζει τα σφάλματά του
1 Ψαλμός του Δαβίδ· αναμνηστικός.
2 Κύριε, μη μ’ επιπλήξεις πάνω στην οργή σου·
και πάνω στο θυμό σου
μη με τιμωρήσεις.
3 Γιατί με διαπέρασαν τα βέλη σου·
και με πιέζει η δύναμή σου.
4 Δεν έχει υγεία το κορμί μου, γιατί οργίστηκες·
πονούν τα κόκαλά μου όλα, γιατί αμάρτησα.
5 Οι ανομίες μου σωρεύτηκαν ψηλότερα απ’ το κεφάλι μου·
καθώς φορτίο βαρύ με καταπιέζουν.
6 Βρώμισαν και σαπίσαν οι πληγές μου,
απ’ την ανοησία μου.
7 Ταλαιπωρήθηκα, κυρτώθηκα εντελώς·
θλιμμένος περπατώ όλη τη μέρα.
8 Τα σπλάχνα μου είναι γεμάτα φλόγωση·
και δεν υπάρχει υγεία
στο κορμί μου.
9 Φθάρηκα και τσακίστηκα ολότελα·
κραυγάζω από τον πόνο της καρδιάς μου.
10 Κύριε, εσύ γνωρίζεις όλη τη λαχτάρα μου,
κι ο στεναγμός μου δε σου είναι κρυφός.
11 Χτυπάει η καρδιά μου ανάστατη,
μ’ άφησε η δύναμή μου·
ως και το φως ακόμα των ματιών μου
το ’χασα κι αυτό.
12 Φίλοι και γνώριμοι δεν μου συμπαραστάθηκαν στα βάσανά μου·
κι οι πιο δικοί μου με κρατάνε σε απόσταση.
13 Αυτοί που τη ζωή μου επιβουλεύονται
μου στήνουνε παγίδες·
αυτοί που θέλουν να με βλάψουν
πως θα με καταστρέψουν απειλούν
κι απάτες σχεδιάζουν όλη μέρα.
14 Αλλά εγώ κάνω τον κουφό, πως δεν ακούω·
και τον μουγγό,
που να μιλήσει δεν μπορεί.
15 Είμαι σαν ένας άνθρωπος που δεν ακούει τίποτα·
κι απόκριση στο στόμα του δεν έχει.
16 Γιατί σ’ εσένα, Κύριε έλπισα·
εσύ θα μου αποκριθείς,
Κύριέ μου, Θεέ μου.
17 Είπα: «Ας μη χαρούν μ’ εμένα οι εχθροί μου
κι ας μη καυχιούνται εναντίον μου
όταν το πόδι μου γλιστράει».
18 Εγώ είμαι έτοιμος να πέσω,
κι ο πόνος μου παντοτινά
είν’ υπαρκτός.
19 Την ανομία μου δημόσια την ομολογώ
κι η αμαρτία μου
στο άγχος με βυθίζει.
20 Όλο ζωή και δύναμη οι εχθροί μου
και πλήθος όσοι αναίτια
με μισούν,
21 κι όσοι κακό αντί καλό μού ανταποδίνουν·
μ’ εχθρεύονται που επιδιώκω το καλό.
22 Μη μ’ εγκαταλείπεις, Κύριε·
Θεέ μου, μη φεύγεις μακριά μου.
23 Έλα γοργά και βοήθησέ με,
Κύριε και σωτήρα μου!