Salmos 144

Louvor pela proteção de Deus

Salmo de Davi

1 Bendito seja o Senhor,

minha rocha,

que ensina as minhas mãos

para a peleja

e os meus dedos para a guerra;

2 Benignidade minha

e fortaleza minha;

alto retiro meu

e meu libertador és tu;

escudo meu, em quem eu confio,

e que me sujeita o meu povo.

3 Senhor, que é o homem,

para que o conheças,

e o filho do homem,

para que o estimes?

4 O homem é semelhante à vaidade;

os seus dias são

como a sombra que passa.

5 Abaixa, ó Senhor,

os teus céus, e desce;

toca os montes,

e fumegarão.

6 Vibra os teus raios e dissipa-os;

envia as tuas flechas,

e desbarata-os.

7 Estende as tuas mãos desde o alto;

livra-me, e arrebata-me

das muitas águas

e das mãos dos filhos estranhos,

8 Cuja boca fala vaidade,

e a sua mão direita

é a destra de falsidade.

9 A ti, ó Deus,

cantarei um cântico novo;

com o saltério

e instrumento de dez cordas

te cantarei louvores;

10 A ti, que dás a salvação aos reis,

e que livras a Davi, teu servo,

da espada maligna.

11 Livra-me, e tira-me das mãos

dos filhos estranhos,

cuja boca fala vaidade,

e a sua mão direita

é a destra de iniquidade,

12 Para que nossos filhos sejam

como plantas crescidas

na sua mocidade;

para que as nossas filhas sejam

como pedras de esquina

lavradas à moda de palácio;

13 Para que as nossas despensas

se encham de todo provimento;

para que os nossos rebanhos

produzam a milhares

e a dezenas de milhares

nas nossas ruas.

14 Para que os nossos bois

sejam fortes para o trabalho;

para que não haja nem assaltos,

nem saídas,

nem gritos nas nossas ruas.

15 Bem-aventurado o povo

ao qual assim acontece;

bem-aventurado é o povo

cujo Deus é o Senhor.

Προσευχή του βασιλιά

1 Του Δαβίδ.

Ευλογημένος να ’σαι, Κύριε,

εσύ, ο βράχος μου·

τα χέρια μου γυμνάζεις

για τη μάχη,

τα δάχτυλά μου για τον πόλεμο.

2 Προστάτη μου κι οχύρωμά μου,

κάστρο μου κι ελευθερωτή μου,

ασπίδα μου, κοντά σου είμ’ ασφαλής·

σ’ εμένα τους λαούς*λαούς, σύμφωνα με πολλά εβρ. χειρόγραφα και μερικές παλαιές μεταφράσεις (πρβλ. Ψλ 18:48). Το εβρ. έχει: «το λαό μου». θα υποτάξεις.

3 Κύριε, τι είν’ ο άνθρωπος

ώστε να τον φροντίζεις;

ο κάτοικος της γης

ώστε να νοιάζεσαι γι’ αυτόν;

4 Ο άνθρωπος μοιάζει με πνοή·

και σαν τη φευγαλέα σκιά

οι μέρες της ζωής του.

5 Κύριε, τα ουράνια σου χαμήλωσέ τα

και κατέβα·

άγγιξε τα βουνά

και θ’ αναδώσουνε καπνό.

6 Στείλε αστραπές

και τους εχθρούς μου σκόρπισε·

ρίξε τα βέλη σου

σύγχυση να τους φέρεις.

7 Στείλε τη δύναμή σου από ψηλά,

γλίτωσέ με και σώσε με

απ’ την πλημμύρα,

από την εξουσία των ξένων.

8 Που λέει το στόμα τους ψευτιές,

ακόμα κι όταν το δεξί τους χέρι

υψώνουνε για να ορκιστούν.

9 Για σένα, Θεέ, θα ψάλω

καινούρια ωδή.

Με άρπα δεκάχορδη

θα παίξω μουσική

για σένα,

10 που βοηθάς τους βασιλιάδες να νικούν

και που γλιτώνεις το Δαβίδ, το δούλο σου,

από κακή σπαθιά.

11 Γλίτωσέ με και σώσε με

από την εξουσία των ξένων,

που λέει το στόμα τους ψευτιές,

ακόμα κι όταν το δεξί τους χέρι

υψώνουνε για να ορκιστούν.

12 Ας είναι οι γιοι μας σαν νιοφυτεμένα δέντρα,

που από μικρά ολόισια ψηλώνουνε

χωρίς εμπόδια.

Ας είναι οι θυγατέρες μας ωραίες και γερές,

καθώς οι σκαλιστές κολόνες

οπού κοσμούν τ’ ανάκτορα.

13 Ας είν’ οι αποθήκες μας

γεμάτες αγαθά κάθε λογής·

και σε χιλιάδες και μυριάδες ας πληθαίνουν

τα πρόβατά μας στα βοσκοτόπια μας.

14 Ας είναι καρπερές οι αγελάδες μας,

χωρίς θανατικά κι αποβολές·

και θρηνωδίες ας μην ηχήσουν

στις πλατείες μας.

15 Μακάριος είν’ ο λαός

που του συμβαίνουν όλ’ αυτά!

Μακάριος είν’ ο λαός,

που ’χει τον Κύριο Θεό του!