Salmos 139

1 Vir die musiekleier. 'n Psalm van Dawid. HERE, U deurgrond en ken my.

2 U ken my sit en my opstaan; U verstaan van ver my gedagte.

3 U deurvors my gaan en my lê, en U is met al my weë goed bekend.

4 Want daar is nog geen woord op my tong nie -- of U, HERE, U ken dit geheel en al.

5 U sluit my in van agter en van voor, en U lê u hand op my.

6 Om dit te begryp, is te wonderbaar vir my, te hoog: ek kan daar nie by nie.

7 Waar sou ek heengaan van u Gees en waarheen vlug van u aangesig?

8 Klim ek op na die hemel, U is daar; en maak ek die doderyk my bed, kyk, U is daar!

9 Neem ek die vleuels van die dageraad, gaan ek by die uiteinde van die see woon,

10 ook daar sou u hand my lei en u regterhand my vashou.

11 En as ek sê: Mag tog net die duisternis my oorval en die lig nag wees tot my beskutting,

12 dan is selfs die duisternis vir U nie donker nie, en die nag gee lig soos die dag, die duisternis is soos die lig.

13 Want U het my niere gevorm, my in my moeder se skoot geweef.

14 Ek loof U, omdat ek so vreeslik wonderbaar is; wonderbaar is u werke! En my siel weet dit alte goed.

15 My gebeente was vir U nie verborge toe ek in die geheim gemaak is nie, kunstig geweef in die dieptes van die aarde.

16 U oë het my ongevormde klomp gesien; en in u boek is hulle almal opgeskrywe: dae dat alles bepaal was, toe nog geeneen van hulle daar was nie.

17 Hoe kosbaar is dan vir my u gedagtes, o God! Hoe geweldig is hulle volle som nie!

18 Wil ek hulle tel, hulle is meer as die sand; word ek wakker, dan is ek nog by U.

19 o God, as U tog maar die goddelose wou ombring! En julle manne van bloed, gaan van my af weg!

20 Hulle wat arglistig teen U spreek, u Naam ydellik verhef -- u teëstanders!

21 HERE, sou ek die nie haat wat vir U haat, en 'n afsku hê van die wat teen U opstaan nie?

22 Ek haat hulle met 'n volkome haat; vyande is hulle vir my!

23 Deurgrond my, o God, en ken my hart; toets my en ken my gedagtes;

24 en kyk of daar by my 'n weg is van smart, en lei my op die ewige weg!

1 א למנצח לדוד מזמור br יהוה חקרתני    ותדע br

2 ב אתה ידעת שבתי וקומי    בנתה לרעי מרחוק br

3 ג ארחי ורבעי זרית    וכל-דרכי הסכנתה br

4 ד כי אין מלה בלשוני    הן יהוה ידעת כלה br

5 ה אחור וקדם צרתני    ותשת עלי כפכה br

6 ו פלאיה (פליאה) דעת ממני    נשגבה לא-אוכל לה br

7 ז אנה אלך מרוחך    ואנה מפניך אברח br

8 ח אם אסק שמים שם אתה    ואציעה שאול הנך br

9 ט אשא כנפי-שחר    אשכנה באחרית ים br

10 י גם-שם ידך תנחני    ותאחזני ימינך br

11 יא ואמר אך-חשך ישופני    ולילה אור בעדני br

12 יב גם-חשך    לא-יחשיך ממך br ולילה כיום יאיר--    כחשיכה כאורה br

13 יג כי-אתה קנית כליתי    תסכני בבטן אמי br

14 יד אודך--    על כי נוראות נפליתי br נפלאים מעשיך    ונפשי ידעת מאד br

15 טו לא-נכחד עצמי    ממך br אשר-עשיתי בסתר    רקמתי בתחתיות ארץ br

16 טז גלמי ראו עיניך    ועל-ספרך כלם יכתבו br ימים יצרו    ולא (ולו) אחד בהם br

17 יז ולי--מה-יקרו רעיך אל    מה עצמו ראשיהם br

18 יח אספרם מחול ירבון    הקיצתי ועודי עמך br

19 יט אם-תקטל אלוה רשע    ואנשי דמים סורו מני br

20 כ אשר ימרוך למזמה    נשוא לשוא עריך br

21 כא הלוא-משנאיך יהוה אשנא    ובתקוממיך אתקוטט br

22 כב תכלית שנאה שנאתים    לאויבים היו לי br

23 כג חקרני אל ודע לבבי    בחנני ודע שרעפי br

24 כד וראה אם-דרך-עצב בי    ונחני בדרך עולם