1 मूर्खले आफ्नो मनमा भन्छ,

"परमेश्‍वर छँदैछैन।"

तिनीहरू भ्रष्‍ट छन्, र तिनीहरूका चाल लाजमर्दो छ;

असल काम गर्ने कोही पनि छैन।

2 परमेश्‍वरले स्वर्गबाट

सबै मानिस जातिलाई हेर्नुहुन्छ

यो जान्‍नलाई कि कोही त समझदार होला,

जसले परमेश्‍वरको खोजी गर्दछ?

3 तर हरेक मानिस भड्किगएका छन्, सबै जना भ्रष्‍ट भएका छन्;

असल गर्ने कोही छैन,

एक जना पनि छैन।

4 के यी सबै दुष्‍ट काम गर्नेहरूले केही पनि जान्दैनन्?

रोटी खाएझैँ तिनीहरूले मेरा मानिसहरूलाई खान्छन्;

तिनीहरूले परमेश्‍वरलाई कहिल्यै पुकार्दैनन्।

5 तर जहाँ डराउनुपर्ने कुनै कारण नै थिएन,

त्यहीँ नै तिनीहरू डरले व्याकुल भए।

परमेश्‍वरले तिमीहरूलाई आक्रमण गर्नेहरूका हड्डीहरू छरपस्ट पार्नुभएको छ;

तिमीहरूले तिनीहरूलाई शर्ममा पारेका छौ;

किनभने परमेश्‍वरले तिनीहरूलाई इन्कार गर्नुभएको थियो।

6 अहो, इस्राएलको मुक्ति सियोनबाट आएको भए त कति असल हुनेथियो!

जब परमेश्‍वरले आफ्नो मानिसहरूको सुदिन फर्काइदिनुहुन्छ,

तब याकोब रमाओस्, र इस्राएल आनन्दित होस्।