1 ਕੌਮਾਂ ਨੇ ਕਿਉਂ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ਾਂ ਰਚੀਆਂ ਹਨ?

ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਵਿਅਰਥ ਸੋਚਾਂ ਕਿਉਂ ਸੋਚੀਆਂ ਹਨ?

2 ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਹਨ,

ਅਤੇ ਹਾਕਮ ਇੱਕਠੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ,

ਯਾਹਵੇਹ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਸਹ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ,

3 "ਆਓ, ਇਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜੰਜੀਰਾਂ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਈਏ,

ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਸੰਗਲਾਂ ਨੂੰ ਲਾਹ ਸੁੱਟੀਏ।"

4 ਯਾਹਵੇਹ ਜਿਹੜਾ ਸਵਰਗੀ ਸਿੰਘਾਸਣ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹੱਸੇਗਾ,

ਅਤੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਵੇਗਾ।

5 ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਝਿੜਕੇਗਾ,

ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈ,

6 "ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੀਯੋਨ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵਸਾਇਆ ਹੈ।"

7 ਮੈਂ ਯਾਹਵੇਹ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੁਣਾਵਾਂਗਾ

ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਹੈ, "ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ;

ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹਾਂ।

8 ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਮੰਗੋ,

ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੌਮਾਂ ਤੇਰੀ ਮਿਰਾਸ ਲਈ,

ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਮਿਲਖ਼ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।

9 ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਡੰਡੇ* ਨਾਲ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿਓਗੇ,

ਤੁਸੀਂ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਾਂਗੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਕਨਾ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿਓਗੇ।"

10 ਹੇ ਰਾਜਿਓ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਸਿਆਣੇ ਬਣੋ,

ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਾਕਮੋਂ, ਸੁਚੇਤ ਹੋ ਜਾਓ।

11 ਡਰ ਨਾਲ ਯਾਹਵੇਹ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ

ਅਤੇ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਓ।

12 ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਆਦਰ ਕਰੋ, ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਵੇ

ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤਬਾਹ ਹੋ ਜਾਓ,

ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਭੜਕ ਉੱਠਦਾ ਹੈ।

ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਨਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।